Een aanvaller wil razendsnel van start gaan, de bal in één vloeiende beweging onder controle krijgen en dan met een schot de verdediging breken. Een lichtere stick voelt als een verlengde arm, een snelle verlengde arm; een zwaardere stick is een scepter die kracht levert, maar ook traag kan maken. En hier komt het probleem: te licht en je mist controle, te zwaar en je verliest snelheid. Het antwoord ligt in de balans, niet alleen in het gewicht.

Spelersprofiel en speelstijl

Koester je explosieve acceleraties, de flitsende dribbels die een verdediger in de maling laten lopen? Dan haal je een stick onder de 730 gram. Maar als je juist de bal wilt domineren, langere slagen wilt afvuren en minder vaak verandert van richting, zoek dan naar 770 gram of meer. Het is als een auto: sportwagens zijn licht en wendbaar, vrachtwagens zijn robuust; beide hebben hun eigen weg naar de finish.

Balgevoel versus schotkracht

Een lichter blad biedt een vlot balgevoel, vooral bij snelle touches rond de cirkel. De stick glijdt als een ijsbaan, de bal wordt bijna een verlengstuk van jouw pols. Een zwaarder blad geeft meer inertie: de bal blijft langer op het blad, je kunt meer power overbrengen bij een schot of pass. Hier is het deal: als je een aanvaller bent die vaak op doel richt, investeer dan in een wat zwaarder stick, maar compenseer met een strakkere grip.

De rol van de stickflex

Niet alleen gewicht bepaalt het spel, maar ook de flex. Een stijvere stick (bijv. 13) in combinatie met een lichte constructie kan die ene “snap” geven die je nodig hebt bij een snelle slap-shot. Een zachtere flex (bijv. 16) bij een zwaarder blad compenseert de traagheid, maakt de acceleratie minder stekelig. Vergeet niet: een verkeerde combinatie is alsof je een marathonloper een sprintfiets geeft.

Wat zeggen de prof’s?

Bekijk de topaanvallers op hockeynieuws.com. Veel van hen balanceren rond 740 gram, flex 14, omdat ze zowel snelheid als controle eisen. Echter, de echte game‑changers passen hun stick aan na elke training, voelen de vibe van het veld en maken dan een keuze.

Je eigen test

Pak twee sticks, een licht en een zwaar, en ren een sprint van 20 meter met de bal in elke hand. Voel de overgang, meet de tijd, noteer hoe je de bal onder controle houdt. Als je na de sprint nog een pass kunt maken zonder te twijfelen, dan heb je je stick gevonden. Geen theorie, gewoon actie. Het is de enige manier om te weten wat werkt voor jouw speelstijl. Begin nu.

Een aanvaller wil razendsnel van start gaan, de bal in één vloeiende beweging onder controle krijgen en dan met een schot de verdediging breken. Een lichtere stick voelt als een verlengde arm, een snelle verlengde arm; een zwaardere stick is een scepter die kracht levert, maar ook traag kan maken. En hier komt het probleem: te licht en je mist controle, te zwaar en je verliest snelheid. Het antwoord ligt in de balans, niet alleen in het gewicht.

Spelersprofiel en speelstijl

Koester je explosieve acceleraties, de flitsende dribbels die een verdediger in de maling laten lopen? Dan haal je een stick onder de 730 gram. Maar als je juist de bal wilt domineren, langere slagen wilt afvuren en minder vaak verandert van richting, zoek dan naar 770 gram of meer. Het is als een auto: sportwagens zijn licht en wendbaar, vrachtwagens zijn robuust; beide hebben hun eigen weg naar de finish.

Balgevoel versus schotkracht

Een lichter blad biedt een vlot balgevoel, vooral bij snelle touches rond de cirkel. De stick glijdt als een ijsbaan, de bal wordt bijna een verlengstuk van jouw pols. Een zwaarder blad geeft meer inertie: de bal blijft langer op het blad, je kunt meer power overbrengen bij een schot of pass. Hier is het deal: als je een aanvaller bent die vaak op doel richt, investeer dan in een wat zwaarder stick, maar compenseer met een strakkere grip.

De rol van de stickflex

Niet alleen gewicht bepaalt het spel, maar ook de flex. Een stijvere stick (bijv. 13) in combinatie met een lichte constructie kan die ene “snap” geven die je nodig hebt bij een snelle slap-shot. Een zachtere flex (bijv. 16) bij een zwaarder blad compenseert de traagheid, maakt de acceleratie minder stekelig. Vergeet niet: een verkeerde combinatie is alsof je een marathonloper een sprintfiets geeft.

Wat zeggen de prof’s?

Bekijk de topaanvallers op hockeynieuws.com. Veel van hen balanceren rond 740 gram, flex 14, omdat ze zowel snelheid als controle eisen. Echter, de echte game‑changers passen hun stick aan na elke training, voelen de vibe van het veld en maken dan een keuze.

Je eigen test

Pak twee sticks, een licht en een zwaar, en ren een sprint van 20 meter met de bal in elke hand. Voel de overgang, meet de tijd, noteer hoe je de bal onder controle houdt. Als je na de sprint nog een pass kunt maken zonder te twijfelen, dan heb je je stick gevonden. Geen theorie, gewoon actie. Het is de enige manier om te weten wat werkt voor jouw speelstijl. Begin nu.

Een aanvaller wil razendsnel van start gaan, de bal in één vloeiende beweging onder controle krijgen en dan met een schot de verdediging breken. Een lichtere stick voelt als een verlengde arm, een snelle verlengde arm; een zwaardere stick is een scepter die kracht levert, maar ook traag kan maken. En hier komt het probleem: te licht en je mist controle, te zwaar en je verliest snelheid. Het antwoord ligt in de balans, niet alleen in het gewicht.

Spelersprofiel en speelstijl

Koester je explosieve acceleraties, de flitsende dribbels die een verdediger in de maling laten lopen? Dan haal je een stick onder de 730 gram. Maar als je juist de bal wilt domineren, langere slagen wilt afvuren en minder vaak verandert van richting, zoek dan naar 770 gram of meer. Het is als een auto: sportwagens zijn licht en wendbaar, vrachtwagens zijn robuust; beide hebben hun eigen weg naar de finish.

Balgevoel versus schotkracht

Een lichter blad biedt een vlot balgevoel, vooral bij snelle touches rond de cirkel. De stick glijdt als een ijsbaan, de bal wordt bijna een verlengstuk van jouw pols. Een zwaarder blad geeft meer inertie: de bal blijft langer op het blad, je kunt meer power overbrengen bij een schot of pass. Hier is het deal: als je een aanvaller bent die vaak op doel richt, investeer dan in een wat zwaarder stick, maar compenseer met een strakkere grip.

De rol van de stickflex

Niet alleen gewicht bepaalt het spel, maar ook de flex. Een stijvere stick (bijv. 13) in combinatie met een lichte constructie kan die ene “snap” geven die je nodig hebt bij een snelle slap-shot. Een zachtere flex (bijv. 16) bij een zwaarder blad compenseert de traagheid, maakt de acceleratie minder stekelig. Vergeet niet: een verkeerde combinatie is alsof je een marathonloper een sprintfiets geeft.

Wat zeggen de prof’s?

Bekijk de topaanvallers op hockeynieuws.com. Veel van hen balanceren rond 740 gram, flex 14, omdat ze zowel snelheid als controle eisen. Echter, de echte game‑changers passen hun stick aan na elke training, voelen de vibe van het veld en maken dan een keuze.

Je eigen test

Pak twee sticks, een licht en een zwaar, en ren een sprint van 20 meter met de bal in elke hand. Voel de overgang, meet de tijd, noteer hoe je de bal onder controle houdt. Als je na de sprint nog een pass kunt maken zonder te twijfelen, dan heb je je stick gevonden. Geen theorie, gewoon actie. Het is de enige manier om te weten wat werkt voor jouw speelstijl. Begin nu.

Envisioned not as static constructions, but as living assemblies, these compositions embody the principles of morphogenesis and emergence—where form is not imposed but revealed, unfolding through the fluid interplay of forces, materials, and time.

The blue and green vases will be displayed at the annual Art Association Members’ Exhibition from April 26 to May 27.

They were designed using generative systems in computational design and then digitally crafted using a clay 3D printer. The finishes are handmade, using traditional methods used by ceramic artists for firing and glazing.

These pieces of pottery fuse the ancient and new. They combine the function of a vase with a sculptural form as many cultures have produced since ancient times in traditional fine art ceramics while implementing contemporary computational design and digital fabrication techniques. The resulting objects are a product of their time yet also give a glimpse of the future.

New ceramics are available for purchase here!

Future Tower  | Design competition

Dubai, United Arab Emirates | 2019 | type: mix use. Retail, offices, hotel and residential  | Area site: 2261 sq. M | Total area: 85,000 sq. M approx.

These are some of the design concepts developed during the second stage of the Dubai Future Tower competition.

The studio, chosen by the Future Tower Design Competition committee as the United States representative from a field of 74 participants across 21 countries, advanced alongside nine other contenders to Stage 2 in the design of an 85,000 m² tower in Dubai.

The towers 01, 02 and 03 consists of two interlocked monocoques, one made of concrete and the other of glass whose curvature provides solid load support and a variety of rich spaces due to the mathematical precision of the differentiated Diamond minimal surfaces that were applied to the design. The buildings recycle water from sources such as rooftop rainwater, cooling towers, showers, sinks, and toilets, collected in a centralized water treatment center from which the recycled water recirculates through a separate pipe system going through the concrete monocoque vines to serve irrigation and flushing needs as well as contributing to heat dissipation. These towers break away from conventional polyhedral geometry used for thousands of years in architecture, reaching a fluid balance between mathematical integrity and functional beauty.

The Tower 04  consists of an exoskeleton that distributes the weight load, provides sun-shading, insulation from heat, balconies, and a second skin with pockets for holding green garden modules creating a micro-climate, adjusting oxygen levels and absorbing CO2 emission.  It generates energy as well through the use of solar cells located on the top roof.

This is the proposal for the international design competition Winter Stations 2019 and its theme Migration.

The design explores the concept of migration from a physical point of view, understanding this as the change in position of an object over time which could be drawn as the traces left behind by the entity or object in motion.

The project consists of a shell structure that materializes the patterns of motion through a stratified structure alluding to sedimentation processes occurring in nature and whose morphology as a whole emerges as a point of convergence of those patterns.

Section and plan view drawings here!

This vase was designed using one of my parametric systems for building design. It consists of a continuous porous surface adapted to the base morphology. The resulting vase skin gives intricate terraced aesthetics. This design is part of a series of studies of differentiated gyroids. Available for order in five different colors here

Size Cm: 10.826 x / 12.078 y / 19.748 z  | In:4.262 x / 4.755 y / 7.775 z
Material Volume: 408.9225cm3
Wall thickness: Mm: 3.0 

Bamiyan Cultural Center  | Design competition

Bamiyan, Afghanistan | 2015 | Client: UNESCO | type: cultural | Area: 2,220 sq. M | Area site: 26,000 sq. M approx.

Project team: project design: Diana Quintero de Saul, rendering: Escobarte

Our proposed Collider Activity Center is generated in a hexagonal forcefield from which park and buildings emerge as a result of requisite collisions between program activities. Project morphology is continually expanding and contracting in catalyzing the various hosted activities: it enables convergence at the Center Hall attractor point and subsequent expansion toward park and landscape. Systematic differentiation in the hexagonal modules drives a density increase toward Center Hall, from where buildings emerge, and subsequently a gradual decrease toward the park and Ropetopia, thus generating a wide grid for open space structures such as the Stage and Pool.

The complex consists of three volumes embedded in a central membrane, a lightweight structure that functions as a Greenhouse in winter as well as a roof for Center Hall, mediating public space between site, park, and buildings. In the first building are the climbing walls, bouldering area, and roof bar terraces which are strategically located to allow viewing of climbers and Vitosha Peak. The second building houses the Funtopia. The third hosts a spa and fitness center on the first floor, a multi-functional recreation center on the second, and administration offices on the third.

In association with Carlos Andres Escobar

http://www.arch2o.com/collider-activity-center-competition-entry%E2%80%8F-diana-quintero-de-saul/

Studio Hadid, Universität für Angewandte Kunst, Vienna 2012

Adaptive Grids and Semiotic Shells,

The design consists of an urban field whose main parameters are density programs and environmental inputs. From this parametric interaction, four shell typologies emerge as the non-linear product of different structure gradients, from thin concrete shells to grid shell structures.

Efficient system performance results from structure adaptation according to required program density. In low-density environments, such as multi-complex areas, structures act as thin concrete shells, while in those of high density, where large-span structures are required such as stadiums, the shells consist of grid structures. A transition between the two extremes is achieved by combining systems of thin concrete and grid structures. This hybrid typology is presented in areas of moderate density where medium-span structures are required such as in residential areas as well as in the Training center. Although each shell typology can function independently, it is part of the same overall urban grid which is interconnected through the use of smooth spatial transitions.

The 3D printed model of this project and renders were exhibited in the Venice Biennale 2012 as part of the Arum / Zaha Hadid Pavillion along with other selected projects of Studio Hadid, Universität für Angewandte Kunst, Vienna.

The whole installation was “a response to David Chipperfield’s belief that the theme of ‘Common Ground’ is meant to “reassert the existence of an architectural culture, made up not just of singular talents but a rich continuity of diverse ideas united in a common history.”

https://www.archdaily.com/269061/venice-biennale-2012-arum-zaha-hadid/bnl_zaha_9 

Grid Shells_Parametric System

Continuous Shells_Triple Periodic  Minimal Surfaces
This research investigates the application of Triple periodic continuous minimal surfaces in the design of shell structures. It presents different formal outcomes derived from the implementation of a computational algorithm which generates Minimal surfaces having a Quadri-rectangular Tetrahedron as a kaleidoscopic cell, as well as derived from the inclusion of those preliminary results into a parametric system.
In the first stage of research, three different precedents of Triple periodic continuous minimal surfaces are given: a preliminary analysis of Infinite periodical minimal surfaces without self-intersections by Allan H. Shoen followed by an example of the partitioning of three-dimensional Euclidian space into Rheotomic Surfaces by Daniel Piker, and finally an investigation of Betting Kelvin´s partition of space from 14-sided polyhedrons, that later is used by Ken Brakke as a kaleidoscopic cell for the generation of minimal surfaces that belongs  to the Batwing family.
In the second stage, different shell morphologies are tested in the parametric system. Distinct formal outcomes are selected according to possible shell structures. Through use of this parametric algorithm and relevant methods, a total of five shell typologies are developed and presented, all of them are based on triple periodic minimal Surfaces from the Batwing family, and finally designed according to the specific program, environment and semiotics.

Studio Hadid Vienna

…Parametric system (TPMS)

]]> https://www.dianaqsaul.net/2012/02/14/continuous-shells/feed/ 0 https://www.dianaqsaul.net/2011/10/22/busan-opera-house/ https://www.dianaqsaul.net/2011/10/22/busan-opera-house/#respond Sat, 22 Oct 2011 16:54:19 +0000 https://www.dianaqsaul.net/?p=633

The facade of this residential building was generated from the system designed in Smart Geometry in SF 2009. It consists of the integration of a growth algorithm with different variables and the application of external forces as driving factors in the generation of the overall form. The initial geometry of this project was generated in Generative Components and then developed in Maya_Rhino.

Architect: Tony Owen
Project team: Paul Demaine, Esan Rahmani, Andres Caceres, Angela Selke, Diana Quintero Saul

Rendering: Bryan An
. Engineers: Inhabit: Bruce Wymond, Steven Lu.
Client: Ceerose

Photos are courtesy of Tony Owen Partners

More information

http://www.archdaily.com/496771/eliza-apartments-tony-owen-partners/